ที่ปัดน้ำฝน

 

บ่ายวันหนึ่งฝนตกหนัก ข้าพเจ้ากำลังขับรถไปตามถนนใหญ่ในเมืองด้วยความระมัดระวังเมื่อถนนเปียกและลื่น

 

ทันใดนั้น  ลูกชายข้าพเจ้า ซึ่งนั่งอย่างสบายอยู่ข้างหน้ากับข้าพเจ้า พูดขึ้นว่า “คุณแม่ครับ ลูกกำลังคิดอะไรบางสิ่ง” คำพูดนี้หมายความว่าเขาได้ขบคิดข้อความจริงบางอย่าง  และขณะนี้พร้อมที่จะเสนอการค้นพบจากจิตใจของเด็กอายุ 7 ขวบแล้ว  ข้าพเจ้าใจจดจ่ออยากฟังทีเดียว

ข้าพเจ้าถามว่า  “ลูกกำลังคิดอะไร?”

 

เขาเริ่มต้นว่า “ฝนคล้ายบาปและที่ปัดน้ำคล้ายพระเป็นเจ้าลบล้างบาปเรา”

มือสองข้างของข้าพเจ้าเปียกน้ำฝน ข้าพเจ้าตอบว่า  “ เก่งมาก ลูกเปรียบเทียบอย่างเหมาะเจาะ”   แล้วข้าพเจ้าเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาว่า การดลใจที่เด็กเล็ก ๆ คนนี้ได้รับ มีความลึก ตื้น หนา บางขนาดไหน?

 ข้าพเจ้าจึงถามว่า “ลูกสังเกตเห็นไหมว่า ฝนกำลังตกลงมาเรื่อย ๆ?

สิ่งนี้บอกอะไรลูกล่ะ?”

 

เด็กน้อยไม่รอช้า ตอบว่า “เราทำแต่บาป ฉะนั้น พระเป็นเจ้าก็ให้อภัยเราตลอดเวลา”

ข้าพเจ้าจึงนึกถึงเรื่องนี้เสมอ โดยเฉพาะเมื่อข้าพเจ้าเปิดที่ปัดน้ำฝน

 

Amazing grace! How sweet the sound

That saved a wretch like me!

I once was lost, but now am found,

Was Blind, but now I see.